Het is een enorme sneltrein, maar gelukkig wel eerste klas, die co-schappen. Alle dermatologische zalmneusjes van het AMC komen langs en kosten nog moeite wordt gespaard om het onderwijs zo leuk mogelijk te maken. Met af en toe een schoolreisje.<\/p>\n
Vandaag mag ik langs de GGD. De SOA poli op het Weesperplein. Alle vieze plaatjes in de boeken nog een keer bekeken, want het zou lullig, excusez le mot, zijn, als mij gevraagd wordt wat het is en ik roep het verkeerde. Geheel overbodig achteraf gezien, want de hele consultvoering blijkt door de verpleegkundigen aldaar te worden gedaan. En die hebben zo een vlotte babbel dat er met moeite een woord tussen te krijgen is.<\/p>\n
Na een vriendelijk doch ietwat stug onthaal van de beveiliging mag ik naar binnen en krijg het plan voor mijn middag opgelezen. Eerst met Dana van het lab een rondleiding, daarna met verpleegkundige Cecille consulten doen en aan het eind van de middag met Mark in de artsenkamer… Ze hebben de planning aardig op orde daar.<\/p>\n
Dana haalt mij op en neemt me mee naar wat zij liefkozend \u201cOns labje\u201d noemt. Mijn verwachting was een gigantisch lab met allerlei diagnostische straten voor alle beestjes en plantjes die het gemunt hebben op onze zachte plekjes, maar niets blijkt minder waar. Twee microscopen, een centrifuge, een RNA uitpluismachine en een soort couveuse met bakjes gekleurde vloeistoffen om Gram preparaatjes te maken. That\u2019s it. Mijn verbazing wordt gepareerd met \u201cDe rest staat boven.\u201d Wat er \u201cboven\u201d precies staat wordt me niet duidelijk, maar wel dat het regionaal is en gecertficeerd…. Whatever that means. O well, je kan niet alles zien op zo\u2019n dag.<\/p>\n
Met veel enthousiasme vertellen Dana en haar collega\u2019s over hun werk. Hoe leuk die trichomonas een trilstaartje heeft en wat een fotomodel zo\u2019n Pthirus Pubis wel niet is. Heerlijk om mensen zo glimmend te zien vertellen over hun belangrijke werk. Het blijkt dat in \u2018ons labje\u2019 de sneldiagnostiek wordt gedaan. De uitkomsten waar patienten op kunnen wachten in de wachtkamer en dat de uitslagen van de tests die \u201cboven\u201d gedaan worden via Internet op te vragen zijn door de patienten. Na een mooie reeks preparaten onder de microscoop bekeken te hebben, wordt ik naar de artsenkamer gebracht voor de rest van het programma.<\/p>\n
Nog voor hij zich heeft voorgesteld zegt dokter Mark enthousiast \u201cJoh! Je valt met je neus in de boter, we hebben er eentje onder de microscoop. Kom gauw kijken.\u201d Alsof hij een van z\u2019n beste vrienden aan mij voorstelt zegt hij \u201cDat is \u2018em…. Treponema Pallidum.\u201d \u201cEn als je goed kijkt zie je dat die in het midden lekker bezig is.\u201d En verhip, glashelder. Een soort kleine penneveertjes waarvan er eentje een soort ongemakkelijk dansje doet. Wat cool. En de patient zit in 7, dus ik zal Mieke even voor je bellen of je mee mag kijken, o… daar is ze al.<\/p>\n
Op het moment dat ik me wil voorstellen aan Mieke zie ik in mijn ooghoek dokter Mark het objectglaasje met blote handen van de microscoop halen en in een naaldenbeker doen.<\/p>\n
\u201cMaar eh… dat is toch zo ongeveer het lelijkste beestje dat je in je lichaam kunt krijgen en jij pakt het met je blote handen?\u201d<\/p>\n
\u201cJa, maar het komt alleen naar binnen door slijmvliezen hoor en het is goed te behandelen.\u201d<\/p>\n
Mijn \u201cJa, maar als je het mist vreet het je schedel op\u201d laat ik maar even achterwege en bedank Mark dat hij mij deze gravende griezel heeft laten zien.<\/p>\n
Mieke kijkt inmiddels al glimlachend, maar wel met een blik van \u201cDude… er zit iemand in mijn spreekkamer te wachten op een naald in zijn gluteus maximus, kom effe mee.\u201d<\/p>\n
Dus wij naar \u201c7\u201d<\/p>\n
Van te voren had ik even gevraagd of wij \u201chanden geven\u201d op de SOA poli en Mark vertelde dat \u2018we\u2019 dat zeker wel doen. Ten eerste omdat het geen kwaad kan, maar ook om uit te dragen naar de patienten dat\u00a0 er geen stigma rust op SOA.<\/p>\n
Dus zonder mij af te vragen waar deze geweest is de afgelopen uren schud ik de hand van Peter. Een supervriendelijke jongen met een ietwat van de pijn vertrokken gezicht. Nog voordat Mieke haar \u201cvind u het goed als mijn collega even meekijkt\u201d heeft uitgesproken is de broek al naar beneden en wordt mij zonder schaamte en met lichte trots een behoorlijk rode knop getoond met daarop een witte vlek die er niet hoort. \u201cJe mag kijken, maar kom er alsjeblieft niet aan, want het doet pijn als een malle\u201d zegt Peter. Ik zeg hem in alle eerlijkheid dat ik niet zou durven.<\/p>\n
Peter mag op z\u2019n buik gaan liggen en er worden twee flinke naalden klaargezet met een melkachtige substantie er in. Er wordt wat Lidocaine opgezogen en gemengd. Mijn ietwat impulsieve \u201cO, is dat om de pijn wat dragelijker te maken\u201d wordt beantwoord door een lachende Peter met \u201cNee, dat stelt me echt gerust man.\u201d<\/p>\n
Het doet zeer, dat is wel duidelijk, maar Peter benadrukt dat het niets is vergeleken met het afnemen van het monstermateriaal. Na een paar minuten zitten we weer en met een glashelder verhaal over hoe het vervolg er uit ziet loopt Peter (enigszins moeilijk) weer naar buiten.<\/p>\n
Na een kop koffie en nog een paar patienten waarbij ik me blijf verbazen over de \u2018hobbies\u2019 die sommige mensen hebben loopt het al weer tegen het einde van de middag. Superleuk. Erg leerzaam. En o wat ben ik blij dat er een microscoop tussen mij en die Treponema zat.<\/p>\n
Zo… en nu eerst even douchen. Je weet nooit waar de ecoulementspetters terecht zijn gekomen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is een enorme sneltrein, maar gelukkig wel eerste klas, die co-schappen. Alle dermatologische zalmneusjes van het AMC komen langs en kosten nog moeite wordt gespaard om het onderwijs zo leuk mogelijk te maken. Met af en toe een schoolreisje. Vandaag mag ik langs de GGD. De SOA poli op het Weesperplein. Alle vieze plaatjes … <\/p>\n