Het programma is zo ontzettend vol, dat de beste strategie om lekker mee te lopen met de co-schappen blijkt te zijn: “Zorg dat je op tijd bent. Zorg dat je ongeveer weet waar het over gaat. Stel af en toe een intelligente vraag. In het geval dat je het antwoord weet op een vraag die gesteld wordt: geef antwoord, maar wel na een gepaste pauze om anderen ook een kans te geven hun ‘antwoord van de dag’ te geven. En…. geef ‘credit where credit is due’ als iemand echt gewoon een heel goed antwoord geeft.” Of zoals een van mijn medestudenten met de briljante samenvatting kwam: “Je moet gewoon een beetje cute doen.”<\/p>\n
Dus daar zitten we met onze fijne groep. Netjes op tijd, een beetje voorbereid en met een bijzonder goed humeur. Komt goed met deze groep. Leuke mensen die elkaar zonder twijfel bijvallen als het een beetje moeilijk wordt, maar ook alles weten te relativeren als het ongezond serieus dreigt te worden. Dag 2 van oogheelkunde.<\/p>\n
De dag begint met een vriendelijke oogarts in opleiding die het met zijn presentatie voor elkaar krijgt ons allemaal ‘in de stemming’ te brengen voor de poli. Aan de ene kant laat hij duidelijk zien welke basiskennis van ons verwacht wordt en aan de andere kant weet hij ons gerust te stellen dat ‘ze’ heus wel weten dat we er nog de ballen verstand van hebben. Iets anders verwoord, maar het komt er wel op neer.<\/p>\n
Daarna krijgen we les van een optometriste, die feilloos uitlegt waarom een baby soms scheel kijkt en dat we dat zeker niet mogen afdoen met ‘gaat wel over’ omdat er best heftige oorzaken aan ten grondslag kunnen liggen. We krijgen nog een keer alle anatomie van het oog over ons heen, en dat is geen overbodige luxe, want hoewel er al aardig iets begint te dagen zijn er nog best veel dingen waarvan we de klepel hebben horen luiden, maar de klok nog niet hebben gezien. Of zo iets.<\/p>\n
In de middag wordt onze groep in tweeen verdeeld en gaat het eerste deel oefenen met de ‘spleetlamp’ en het andere deel naar het wetlab. Onderweg naar de spleetlamp vraag ik onze arts wat er nou precies zo ‘wet’ is aan het ‘wetlab’ en ik krijg een antwoord dat ik niet aan zag komen: ‘varkensogen’.
\nOp mijn ietwat verbaasde herhaling van zijn antwoord wordt ik aangekeken met een blik die zo veel zegt als “Je weet toch wel wat een varkensoog is?”
\nDat weet ik inderdaad, maar ik wist dus niet dat het AMC ook een afdeling diergeneeskunde had…<\/p>\n
De spleetlamp blijkt een horizontale microscoop waarmee we in de ogen van een groepsgenootje mogen kijken. Het is ongelovelijk mooi. De levende iris is mooier dan elk schilderij dat ik ooit in een museum gezien heb. Ik zou er uren naar kunnen kijken, zonder me te vervelen. Wat een kunstwerkje dat menselijk lichaam. Maar we moeten door. Het volgende station van de co-schap trein wacht al weer op ons.<\/p>\n
We worden opgehaald en door een doolhof geleid dat ontworpen lijkt om er zeker van te zijn dat we de weg nooit meer terug kunnen vinden. De instructrice zegt zachtjes iets over pathologie en obductie en hoewel we goedgeluimd door de gangen lopen, hebben we wel door dat we op een plek terecht gaan komen die toch wel een beetje bijzonder gaat zijn. Obducties zijn in principe heel normaal, maar als je dan op de plaats komt waar het daadwerkelijk gebeurt voelt het toch een beetje raar.<\/p>\n
Als we bijna bij onze bestemming zijn lopen we langs kamers met roestvast stalen tafels met gaatjes er in en we ruiken de geur van… snijzaal. Niet echt te vergelijken met andere geuren. Olijven komen soms een beetje in de buurt. Soms ruik je het een beetje als je een stukje vlees van de slager uitpakt, maar de geur van snijzaal is uniek.<\/p>\n
Eerst krijgen we een lesje hechten, aangekondigd met de achteloze opmerking “Ja, we gaan de ogen ook weer dichtmaken straks.” OK, we gaan dus een oog open maken. Joh…. Nooit gedaan.<\/p>\n
We zien dat de hechttechnieken voor een varkensoog dezelfde zijn als die we de afgelopen weken bij dermatologie gezien hebben en we mogen deze ook zelf oefenen. Eerst op een soort theedoekje.<\/p>\n
Terwijl we met veel aandacht en knutselvlijt bezig zijn het door onszelf aangebrachtte trauma te repareren van de theedoek worden er voor ons omgekeerde kartonnen nierschaaltjes neergezet met daarop een oog gespeld met de opdracht om een sneetje te maken in de sclera en die te hechten.<\/p>\n
De naam sclera betekent ‘hard’ en het wordt al snel duidelijk waarom het zo heet. Er is niet doorheen te komen. Het kleine mesje waarmee we mogen snijden gaat moeiteloos door het karton waar het oog op ligt, maar het oog heeft er maling aan. Het kost flink wat moeite om er een sneetje in te krijgen, maar uiteindelijk lukt het. Een zwartkleurig sneetje waar wat doorzichtig spul door naar buiten komt, het glasvocht uit het corpus vitreum.<\/p>\n
Het blijkt niet makkelijk om de hechtnaald door de sclera te krijgen, maar we worden gelukkig gerustgesteld dat we dit waarschijnlijk niet hoeven te doen tijdens ons co-schap…. Wat dan ook weer heel fijn is voor onze patienten. Het lukt wel. En met gepaste trots hebben we uiteindelijk allemaal een oogje gehecht.<\/p>\n
Na het hechten mogen we een snede maken in de cornea en de ooglens verwijderen uit het oog. Na flink wat snijwerk en wat druk op het oog floept er een helder doorzichtig bolletje uit het oog. Het is verrassend stevig, maar het blijkt ook dat als je er in prikt dat het vrij snel leegloopt, waarmee we nog een beetje meer respect hebben gekregen voor de chirurgen die dit bij levende mensen doen.<\/p>\n
Nadat we de ooglens verwijderd hebben mogen we op zoek naar de nervus opticus. Een zenuw ter grootte van een dikke spaghettisliert die via de achterkant van het oog verbonden is met onze hersenen. Mijn vraag of dit net zo groot is als bij een mens wordt beantwoord met “Ja hoor, een varken is qua anatomie eigenlijk gewoon een horizontaal mens.” En dat is best een rake vergelijking als je bedenkt dat sommige mensen zich gedragen als een verticaal varken…. Wat meer zegt over de mens dan over het varken, want die beessies zijn eigenlijk heel lief…. zeker als ze klein zijn.<\/p>\n
Opnieuw dringt de tijd en we mogen ons al weer ontdoen van obductieschort, handschoenen, haarnet en schoenbeschermers. De dag is al weer voorbij….<\/p>\n
Ik denk nog even terug aan ‘mijn’ varkensoogje en ben dankbaar dat ik er van heb mogen leren. Vanavond eet ik een vegetarische goulash van paddestoelen uit het nieuwe boek van Jamie Oliver<\/a>. En het smaakt uitstekend. Dankjewel varkentje, ik hoop dat je een mooi leven hebt gehad.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het programma is zo ontzettend vol, dat de beste strategie om lekker mee te lopen met de co-schappen blijkt te zijn: “Zorg dat je op tijd bent. Zorg dat je ongeveer weet waar het over gaat. Stel af en toe een intelligente vraag. In het geval dat je het antwoord weet op een vraag die … <\/p>\n