Wat een verademing dat co-schap KNO. En wat een verschil in cultuur tussen twee vakgroepen die niet alleen fysiek, maar ook vakinhoudelijk, zo dicht bij elkaar liggen. Denk je bij oogheelkunde ‘hoe kan ik mij zo onopvallend mogelijk opstellen zodat ik niet in de weg loop’, zo word je bij kno begroet met ‘O, loop je met mij mee vandaag. Wat leuk! we gaan er een mooi spreekuur van maken samen.’ Dat is een kleine moeite, zo’n zinnetje uitspreken, maar je hebt gelijk zin in het spreekuur, je hebt het gevoel dat je iets toevoegt en je kijkt aan het eind van de dag al weer uit naar de volgende om nog een dag met zo’n professionele neuspeuteraar mee te lopen.<\/p>\n
Het mooie is ook dat een ‘vrije’ sfeer dus niet hoeft te leiden tot iets dat minder goed georganiseerd is. In tegendeel. Als er tijdens de overdracht gevallen boven tafel komen waarbij de behandeling of de diagnose niet scherp genoeg is uitgewerkt, dan wordt heel duidelijk en concreet gemaakt wat er niet goed gaat en hoe het beter moet de volgende keer. Maar dan wel op een constructieve manier waarbij expliciet wordt aangegeven dat het geen opmerking is die op de persoon gericht is, maar een opmerking om er voor te zorgen dat de zorg nog beter wordt dan hij al is en tegelijk een positief leermoment.<\/p>\n
Een ‘far cry’ van voorbeelden die we op een andere afdeling hebben gezien waarbij iemand die iets verkeerds zegt wordt afgesnauwd door een kip die toevallig hoger in de pikorde staat.\u00a0Dat werkt contraproductief, want het enige wat je daar mee bereikt is dat iemand met een goed idee de volgende keer z’n mond houdt. Wel mooi om te zien dat de specialisten van KNO de organen waar ze zich mee bezig houden zelf ook erg efficient (en graag) blijken te gebruiken en ze goed in dezelfde richting krijgen.<\/span><\/p>\n Vandaag loop ik mee met een zeer ervaren arts die ‘vooral neuzen doet’, waaronder neuscorrecties. Omdat het een academisch ziekenhuis is gaat het hier om neuzen met functionele problemen. Geen cosmetische operaties. Buiten het feit dat de verzekeraars cosmetische operaties niet vergoeden is het ook niet ethisch om aan een lichaam te sleutelen dat goed functioneert. Neuzen die zo afwijkend zijn dat mensen er psychisch onder lijden is de enige uitzondering. Dan zou je kunnen zeggen dat de patient wel ziek is ‘door de neus’ maar niet ‘aan de neus.’<\/p>\n De eerste patiente die we zien heeft een correctie gehad omdat zij niet goed kon ademen en regelmatig last had van verstopte neuzen door de anatomische afwijking. Als we haar ophalen uit de wachtkamer is op 10 meter afstand al te zien dat de operatie bijzonder goed gelukt is. Stralend komt ze op de arts aflopen. “Die is tevreden” fluistert hij mij zachtjes toe.<\/p>\n Het ziet er inderdaad prachtig uit. Ik denk voornamelijk ‘Hoe dan?.’ Er is bot weggehaald, kraakbeen, de huid is los geweest en het enige wat ik zie is een mooie neus. Geen litteken, perfecte symmetrie en de grootte is perfect in verhouding met de rest van het gezicht….<\/p>\n Hoe dan…..<\/p>\n De patiente zelf zegt “Ja, ik ben heel tevreden, maar ik voel wel een klein richeltje hier.”<\/p>\n Als ik heel goed kijk zie ik inderdaad dat op de ene kant van haar neusrug een hele kleine verhoging te zien is van ongeveer een halve millimeter. Ik voel aan mijn eigen neus en voor het eerst van mijn leven voel ik ook wel wat verschil tussen links en rechts, maar ik ben daar verder dus nooit voor bij een psycholoog geweest of zo.<\/p>\n De chirurg verwoordt het heel subtiel met “Ja, ik zie wat je bedoelt, maar als je 9 willekeurige mensen naast jou zet, dan heb je nog steeds de allermooiste neus van de 10.” Ze lacht oprecht en je ziet dat ze trots is op het resultaat.<\/p>\n “Het is nu drie maanden geleden dat we geopereerd hebben, het duurt echt nog wel een jaar voordat alles tot rust is gekomen en we kunnen oordelen over het eindresultaat.”<\/p>\n “Ja, ik ben ook heel blij hoor met het resultaat, maar ik voel dus wel een richeltje”<\/p>\n “Ja, ik begrijp wat je bedoelt en ik voel het ook. Maar de operatie is echt perfect gelukt en ik ben heel blij met het resultaat”<\/p>\n “Ja, ik ben er ook superblij mee”<\/p>\n “Weet je wat we afspreken… Alles groeit nog een beetje door en alles kan nog iets groter of kleiner worden… als we nou afspreken dat we elkaar over 3 maanden nog een keer zien, dan mag je nu even foto’s laten maken en kunnen we kijken hoe het in de tijd verandert. Als…. ALS…. we besluiten dat we gaan opereren, dan is het wel de laatste keer dat ik aan je mooie neus zit, want er is altijd een risico dat het minder mooi wordt en we willen niet dat je na de derde operatie zegt ‘Nou, eigenlijk vond ik het voor de operatie mooier'”<\/p>\n De patiente knikt vol begrip en verlaat met een brede glimlach, zichtbaar trots op haar nieuwe neus, de spreekkamer.<\/p>\n Ik krijg een mooie uitleg over hoe sommige patienten een neuscorrectie kunnen ervaren. Soms namelijk, is de neus die de patient als ‘minder mooi’ ervaart niet de kern van het probleem, maar zit de patient iets anders dwars dat op de neus geprojecteerd wordt. Dan komt de patient na de eerste operatie terug en vraagt of er nog een operatie gedaan kan worden om het linker neusvleugeltje nog een millimetertje op te tillen zodat het precies recht staat. Na de tweede operatie komt de patient terug om de minimale afwijking van de neusrug weg te krabbelen. En dan is het einde zoek, want als de neus het eigenlijke probleem niet is, dan kan je het ook niet oplossen door maar aan de neus te blijven sleutelen. ‘Mijn’ arts vat het in een briljante zin samen: “Dan krijg je 1,2,3, Michael Jackson” en ga je door tot er alleen nog maar een gat zit. Dus als iemand voor een heroperatie komt, dan spreek ik van te voren af dat ik het wil doen, maar dat dat dan ook definitief de laatste keer is dat ik aan die neus ga zitten.<\/p>\n Mooi gezegd.<\/p>\n De conclusie van vandaag is voor mij wel dat ze kleine wondertjes kunnen verrichten bij KNO. Maar ook dat het prima de KNOP afdeling zou mogen heten gezien de psychologie die er bij komt kijken als je sleutelt aan de organen die het belangrijkst zijn voor onze waarneming en uiterlijk. Leuk co-schap dit. Kan het iedere co-assistent aanraden.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wat een verademing dat co-schap KNO. En wat een verschil in cultuur tussen twee vakgroepen die niet alleen fysiek, maar ook vakinhoudelijk, zo dicht bij elkaar liggen. Denk je bij oogheelkunde ‘hoe kan ik mij zo onopvallend mogelijk opstellen zodat ik niet in de weg loop’, zo word je bij kno begroet met ‘O, loop … <\/p>\n