Natuurlijk is de eerste taak van artsen om je beter te maken. Maar wat als ze dat niet meer kunnen? Kunnen ze je dan ook helpen met dood gaan? Ze blijken meer manus van alles dan je in eerste instantie zou denken. Dokters weten precies hoe ze je moeten laten hemelen en ze kunnen het soms zo brengen dat je er een klein beetje naar gaat verlangen.<\/p>\n
Twee weken voor onze ‘grote co-schappen’ beginnen hebben we de ‘pre-IHK’. ‘IHK’ staat voor Interne geneeskunde, Heelkunde en Kindergeneeskunde. Interne geneeskunde is zo’n beetje alles wat in je buik zit, maar ook longen en cardiologie horen er bij. Heelkunde is een ander woord voor chirurgie en kindergeneeskunde gaat over zieke mensen die nog geen 18 zijn, maar desondanks wel al ziek mogen worden.<\/p>\n
We krijgen een flink scala aan onderwerpen over ons heen. De ene wat meer toepasselijk voor onze co-schappen dan de andere, maar er blijkt een voorkeur voor de ouderengeneeskunde en daarmee samenhangend de ‘geneeskunde’ van het dood gaan, waarbij we worden doodgegooid met verhalen over palliatieve zorg en euthenasie. Geen levendig onderwerp.<\/p>\n
Slechte woordgrapjes daargelaten vragen we ons wel een klein beetje af hoe het onderwijs wordt samengesteld. Op een enkeling na zijn alle docenten bevlogen en geven ons inspirerende colleges. De briljante ECG les van een enthousiaste cardioloog die erg z’n best doet om zich aan te sluiten bij onze belevingswereld waarin hij een tachycardie (hoge hartslag) uitlegt met “Ja, maar het is wel fokking snel he….” was een verademing. In dat uur meer geleerd dan eindeloos gepraat over welke medicijnen gegeven worden bij het levenseinde, die we gewoon kunnen opzoeken. “Als het je overkomt: www.pallialine.nl”…. Volgende onderwerp.<\/p>\n
Heldere uitleg over polyfarmacie bij ouderen van geriaters (ouderen geneeskundigen). Ook de geriaters zelf zijn niet wat je verwacht… Zonder uitzondering energiek, spontaan, vrolijk en supersympathiek. Zij doen de betablokkers hun naam eer aan. Dikke pret. Doe mij er maar zo eentje als ik aan de metaprolol moet.<\/p>\n
De samenhang tussen de colleges is wat minder duidelijk en de docenten zelf zijn niet goed op de hoogte gebracht van onze voorkennis en wat we reeds geleerd hebben in voorgaande colleges. Als iemand aan je vraagt “Weten jullie wat antibiotica is?” terwijl je drie jaar daarvoor zo ongeveer elke dag de term gehoord hebt en verreweg de meeste kunt opnoemen inclusief hun toepassing en bijwerkingen, moet toch even verteld worden welk publiek ze voor zich krijgen als ze gaan presenteren. Overigens wel een briljant antwoord uit onze groep: “Het is wel eens voorbij gekomen.”<\/p>\n
Een ander dingetje is dat het onderwijs verplicht is en strikt wordt bijgehouden met een aftekenlijst. Wee je gebeente als je niet komt opdagen…<\/p>\n
We zijn geneeskunde studenten die heel erg veel moeite hebben moeten doen om de studie in te komen. We hebben drie jaar lang colleges, discussiegroepen, presentaties, snijzaalpractica, nachtdiensten, tentamens, verpleeghulpstages, junior co-schappen, gespreksimulaties, persoonlijk gedrag essays, lichamelijk onderzoek toetsen en nog veel meer doorstaan. We weten inmiddels echt wel wat we nodig hebben en wat niet. Het is officieel nog steeds een academische studie en geen HBO opleiding met een iets te ruim bemeten ego. Geef ons de gelegenheid om zelf te kiezen welke lessen voor ons van belang zijn. Dat we het willen en kunnen hebben we al bewezen. Over een jaartje of twee zijn we arts met de verantwoordelijkheid over leven en dood van onze patienten. En die verantwoordelijkheid creeer je alleen door het tijdens de studie al aan ons te geven. En hoewel de meeste colleges heel goed zijn zou het geen slecht idee zijn voor de opleidingscommissie om de colleges te laten opnemen [filmen, niet in een ziekenhuisbed leggen red.] en even terug te kijken, want er zitten ook colleges tussen die gewoon echt niet kunnen.<\/p>\n
Los van de kritische noot, respect voor de geweldige docenten die ons hun tijd gunnen om ons betere dokters te maken. Respect voor de orthopediste die ons tot op de laatste minuut met eindeloos geduld uitlegt hoe je een knie onderzoekt terwijl ze 10 minuten later op OK moet staan om een heup te vervangen. Respect voor de geriaters die elke dag te maken hebben met zieke ouderen, maar toch de tijd vinden om ons met veel geduld uit te leggen dat we rekening moeten houden met de bijwerkingen van de vele medicijnen die oudere patienten krijgen. Respect voor de interniste die vertelt hoe ze met gevaar voor eigen leven leerde hoe je moet omgaan met geweld in de kliniek. Respect voor de huisartsen die even uit hun drukke praktijk komen om ons te laten zien en voelen hoe het er nou ‘in de echte wereld’ aan toe gaat. Respect voor de topinternist die de meest bizarre en zeldzame ziektes kan diagnosticeren en toch de tijd neemt om nog een keer uit te leggen hoe we een bloeddrukje moeten meten. En ook veel respect voor de acteurs die ons iedere keer weer kunnen laten voelen hoe we persoonlijk met onze patienten kunnen omgaan. Dank jullie wel.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Natuurlijk is de eerste taak van artsen om je beter te maken. Maar wat als ze dat niet meer kunnen? Kunnen ze je dan ook helpen met dood gaan? Ze blijken meer manus van alles dan je in eerste instantie zou denken. Dokters weten precies hoe ze je moeten laten hemelen en ze kunnen het … <\/p>\n