Het had mijn opa kunnen zijn. Een gezellige Amsterdamse levensgenieter. Af en toe een beetje mopperen, maar over het algemeen goed geluimd en vol met mooie verhalen. Zelfs zo veel verhalen dat het soms een beetje moeilijk is om hem te onderbreken omdat er nog zo veel meer te doen valt op de afdeling.
We willen hem het liefst naar huis sturen en als we het hem vragen krijgen we als antwoord “Liever gisteren dan vandaag, ik verveel me hier kapot.” Met vervolgens een prachtige opsomming van alle plannen die hij had voordat hij noodgewongen werd opgenomen omdat z’n hartje even niet meer mee wilde werken.
Het probleem is dat mijnheer niet zo heel goed meer ziet, maar wel dagelijks zijn injecties moet krijgen. Dat probleem zou prima ondervangen kunnen worden als er twee keer per dag iemand van de thuiszorg een half uurtje langs zou kunnen komen. Maar dat krijgen we niet geregeld. Mijn arts heeft inmiddels al twee uren specialistentarief verbruikt met bellen, overleggen en regelen. De verpleegkundigen hebben hun handen vol aan mijnheer die in zijn eigen woorden ‘gewoon pleite wil’ en er zijn inmiddels al twee ‘consulten’ van andere afdelingen geweest omdat ‘die ouwe’, zoals hij liefkozend door zijn zoon genoemd wordt, allerlei andere kwaaltjes heeft. Met een klein beetje rekenen komt dat al gauw op 1400 euro per dag dat er aan de opname van deze aardige kerel verstookt wordt. Terwijl twee keer een half uurtje thuiszorg te doen moet zijn voor honderd euro. Studenten die in de thuiszorg werken zijn blij met 20 euro per uur en kunnen die injecties prima geven en hebben dan ook nog even tijd om een stofzuiger door het huis te halen. Twee keer een half uur is dan 20 euro, als we het afronden op 100 met overhead er bij kan de student nog met de greenwheels ook.
De doorgewinterde cardioloog haalt zijn schouders op en zegt “Dat is een politieke kwestie, we zouden het graag anders zien, maar er wordt geen geld uitgetrokken voor de thuiszorg en daardoor worden de dagelijkse kosten heel veel hoger dan nodig is.”
Als ik het overleg met mijn mede co’s krijg ik als antwoord “Ja, onze halve afdeling ligt er vol mee”. Laatst moest iemand een weekend in het ziekenhuis blijven omdat we geen rollator geregeld kregen. Dat is dus een rollator van bijna drie duizend euro. Voor dat geld kan je er een paar knappe lichtmetalen sportvelgen onder zetten. Het is dus niet 1 patient, het zijn er waarschijnlijk tientallen verdeeld over het enorme ziekenhuis. Dat kost duizenden euro’s *per dag extra* omdat de regering er voor kiest om het niet op te lossen. Wel schermen dat de zorgkosten de pan uit rijzen, maar een eenvoudige oplossing die voor hun neus ligt niet aangrijpen. Als je er van uit gaat dat het geen onwil is om te bezuinigen en tegelijkertijd de zorg te verbeteren, dan kan het alleen maar onwetendheid zijn. Mooie gelegenheid voor Dave om een briefje te sturen naar een aantal politieke partijen met dit verhaal. Kijken wat er gebeurt. Degene die het als eerste in het parlement naar voren haalt krijgt mijn stem bij de volgende verkiezingen.
Onze vriendelijke Amsterdammer vond het trouwens ook maar onzin en had het idee dat ie het prima zelf kon. Vlak voor het weekend werd ons een vastbesloten “Ik peer hem” medegedeeld. En als een Amsterdammer dat zegt, dan gaat ie ook pleite. Helaas werden we een paar dagen later gebeld door de spoedeisende eerste hulp dat hij toch weer binnen was gebracht met de ambulance. Nog een keer 800 euro overbodig geld weggesmeten en een ambulance van ander werk afgehouden. Als die thuiszorg nou eens wat beter geregeld zou worden. Zo moelijk kan dat toch niet zijn?