Hij werd ziek mijn lieve buurman. Hij voelde zich niet lekker en viel een paar keer van zijn fiets omdat hij duizelig werd. Op een nacht werd hij wakker en voelde dat zijn kussen nat was. Hij deed het licht aan en z’n kussen was rood van het bloed. Hij had een flinke bloedneus. Toen hij het mij vertelde zat ik acuut weer in de collegezaal, de geniale internisten Linthorst, Wiersinga en Michielse gaven met z’n drieen les, want het was een belangrijke patient deze keer. De buurman van Dave. Ze gaven de studenten in de zaal de gelegenheid om vragen te stellen aan mijn buurman die het allemaal wel mooi vond zo voor in de collegezaal.
“Heeft u vaker last van neusbloedingen?”
“Die duizelingen, wanneer is dat begonnen?”
“Bij die duizelingen, heeft u dan het idee dat de wereld om u heen draait?”
“Gebruikt u medicijnen?”
“Heeft u co-morbiditeiten?”
Linthorst: “Even aan de patient uitleggen wat je daar mee bedoelt he, we hebben niet allemaal geneeskunde gestudeerd…”
“O ja, bent u bekend met diabetes?”
Michielse: “Mijnheer weet wat het is, maar heeft het niet”
Wiersinga: “Ja, wij wisten het ook niet meteen, wat zouden jullie eerste gedachten zijn voor de mogelijke oorzaken?”
“Waar denken we aan bij de duizeligheid?”
Ze worden in no-time opgenoemd, want we hebben net een college van neuroloog Schaik gehad.
“BPPD” wordt geroepen van achter uit de zaal.
Ja, benigne paroxismale positie duizeligheid, waarbij een losgeraakt kristalletje in het evenwichtsorgaan de patient letterlijk doet duizelen.
“Neuritis vestibularis”
Ja, dat kan, dan is de zenuw naar het evenwichtsorgaan ontstoken
“Brughoektumor”
Ja, kan ook, dan zou het gehoor mee doen he.
“Heeft u verandering in uw gehoor bemerkt?”
Nee, de patient blijkt geen gehoorverlies, oorsuizen of een piep te ervaren
“Meniere” Een ziekte waarbij de vloeistof uit het evenwichtsorgaan lekt.
Dokter Wiersinga schrijft alle suggesties op en legt een klein beetje uit hoe we ze kunnen bevestigen dan wel kunnen uitsluiten.
Linthorst: “OK, well done, en de neusbloeding?”
“Plexus Kiesselbachie” zegt iemand voor in de zaal.
Michielse: “Ja, op dat plekje in de neus zitten heel veel bloedvaatjes die snel kunnen gaan bloeden. Maar de vraag is een beetje, waarom nu ineens zo heftig als de patient hier nooit eerder last van heeft gehad?”
“Stolling” roep ik. Als er geen trauma is – trauma wordt in de medische wereld gebruikt om een fysieke beschadiging aan te geven – en de patient geen hoge bloeddruk heeft, dan kan er iets mis zijn met zijn stolling.
Wiersinga: “Ja, daar moet je altijd aan denken, wat gaan we in het bloed onderzoeken dan?”
Mijn ervaring bij bloedprikken komt hier goed van pas. Hoe vaak ik die niet heb mogen prikken…
“INR, aPPT, PT, fibrinogeen en misschien wat stollingsfactoren”
Linthorst: “Ja, daar zouden we mee kunnen beginnen. Er zijn nog meer waarden die ik wil weten, daar hebben we het later nog even over”
Ik word wakker uit mijn dagdroom en spreek verder met mijn buurman.
“Wat gaat de huisarts doen?”
“Hij heeft me doorverwezen naar KNO vanwege de neusbloedingen”
“Gaat hij stolling prikken?”
“Nee, hij wil eerst de mening van de KNO arts”
“OK, zou je hem willen vragen of hij je stolling wil prikken? Zo’n spontane acute neusbloeding is niet per definitie iets voor KNO, meer voor interne”
De huisarts doet het niet, hij wacht eerst het consult van de KNO arts af. Over twee weken… Ik vind het frustrerend dat ik niks kan doen. Natuurlijk moet je de stolling prikken als iemand zonder aanleiding ineens gaat bloeden.
De KNO arts kan niks vinden, evenals de cardioloog waar mijn buurman vervolgens naar verwezen wordt. De stolling is nog steeds niet geprikt en we zijn inmiddels een maand verder.
Na nog drie weken krijg ik een telefoontje van een andere buur… “Hij is opgenomen in het ziekenhuis”.
Ik stap in mijn auto en rij er naar toe.
“Wat is er gebeurd joh?”
“Ja, nou, de KNO arts en de cardioloog konden niets vinden en toen heeft de huisarts de stolling laten prikken waar jij het over had en toen de uitslag er was werd ik door interne geneeskunde gebeld dat ik meteen naar het ziekenhuis moest komen”
“En nu?”
“Die afwijkende stolling heeft met m’n lever te maken, dus ze hebben een leverbiopt genomen en een ontsteking gezien, ze dachten eerst aan alcoholisme, maar ik drink bijna geen alcohol”
“Ja, ja, en waarom val je dan steeds van je fiets he?”
We kunnen er hartelijk om lachen. Dat hij geen alcoholist is had ik ze ook wel kunnen vertellen
“Dus ik heb hepatitis, ze noemen het autoimmuun hepatitis”
Ow shit… Nu voel ik mezelf een beetje wit wegtrekken.
“Heeft de internist -niet in het AMC red.- gezegd wat de oorzaak is van die autoimmuun hepatitis?”
“Ik heb het gevraagd en zijn antwoord was ‘dat is de million dollar question, we weten het niet'”
“Heb je hem verteld dat je drie van die mRNA prikken hebt gehad?”
“Nee, maar denk je dat dat er mee te maken kan hebben dan? Dat is al zo lang geleden”
“Ja, dat denk ik wel, die lipid nano particles veroorzaken autoimmuun reacties op elke plek waar ze terecht komen. Zo zijn ze ontworpen, ze laten je lichaamseigen cellen lichaamsvreemde eiwitten maken en het immuunsysteem reageert daarop met een autoimmuunreactie. De cellen die lichaamsvreemde eiwitten maken worden opgeruimd door je eigen immuunsysteem. Als dat spul is gaan stapelen in je lever, dan heeft dat je autoimmuunhepatitis veroorzaakt.”
Hij zou het bespreken met de arts.
Een week later is hij weer thuis. Hij ziet er niet lekker uit. Z’n huid is een beetje gelig en hij kijkt niet lekker uit z’n ogen.
“Hebben je artsen een beleid gemaakt voor je? Krijg je medicijnen?”
“Ja, ik heb een paar honderd pillen prednison meegekregen om de hepatitis te behandelen”
“Hm…”
“Heb je besproken dat het door die mRNA prikken komt?”
“Mijn huisarts wilde dat niet”
“Als je nu prednison gaat slikken, dan onderdruk je je immuunsysteem. Dan rem je de ontstekingsreactie in je lever wel, maar dan kunnen je levercellen ongeremd spike-eiwit maken en dat gaat op je RAAS systeem werken omdat die eiwitten op je ACE receptoren aanhaken. Dan krijg je problemen met je bloeddrukregulatie, dat is nu waarschijnlijk ook al aan de gang gezien je duizelingen… Ze moeten onderzoeken of je spike eiwitten in je bloed hebt. Als ze er niet aan willen dat het door die injecties komt, dan mogen ze het van mij “long covid” noemen, maar ze moeten het onderzoeken hoor. Zou je met je artsen willen overleggen of ze niet beter iets kunnen geven tegen de spike proteinen, iets van monoclonale antibodies ofzo? Daar moet de internist raad mee weten”…
“OK, ik zal het voorleggen”
Een week later hoor ik dat zowel huisarts als internist het niet wil onderzoeken en de prednisonkuur door gaat. Dit gaat niet goed.
Ik hoor een tijdje niets… Tot ik een telefoontje krijg van een andere buur die mij eigenlijk nooit belt. Ik ga maar even zitten…
De stem aan de andere kant van de lijn zegt: “Hij is gevonden in zijn keuken”. De doodsoorzaak is nog niet bekend…
“Bij mij wel…” hoor ik mezelf zeggen.
Rust zacht lieve Ger, ik ga je missen.
