“Dit gaat hem even niet worden voor mij, wil jij even bij deze mevrouw kijken?”
Iedereen heeft wel eens een patiënt waarmee het gewoon niet klikt, of wel klikt maar niet lukt. Of je komt bij een patiënt die in een toestand is waar je niet prettig bij voelt. Dan is er altijd wel een collega die het graag even van je overneemt.
Ik begrijp snel waarom mijn collega zich een beetje ongemakkelijk moet hebben gevoeld bij deze dame. Aan haar naam was al te zien dat ze waarschijnlijk chinees is en haar uiterlijk en kleding bevestigen dat. Ze zit in een stoel naast haar bed en kijkt strak voor zich uit. Zo strak dat het een klein beetje ‘creepy’ overkomt. Goedemorgen mevrouw, ik kom even wat bloed afnemen voor het laboratorium….. Geen reactie…..
Als de vrouw mij aankijkt voelt het alsof ze dwars door mij heen kijkt. We zijn dan ook op de afdeling neurologie en daar kunnen mensen soms wat apart reageren. Het niveau van communiceren verplaatst zich dan van denken naar voelen. Normaal maak je een ‘praatje’ om een klein vertrouwensbandje op te bouwen. Nu is het meer je lichaamshouding die telt en de manier waarop je iemand aankijkt. Aandacht geeft. Of wat soms ook wel ‘je energie overbrengt’ genoemd wordt. Uiteindelijk is alle materie energie, zo ook wij mensen en hoewel we geen idee hebben waarom het ‘met de een’ wel werkt ‘en met de ander niet’ weten we wel dat het zo is. OK, we laten de quantum,- metafysica even over aan de Hawkins’s en Tolle’s voor nu, we hebben een prikopdracht.
Ik pak m’n spulletjes, leg die in mijn schoot en ga op een stoel tegenover de vrouw zitten. Als ik haar hand vastpak om haar mouw op te stropen voelt deze heel koud aan. “Mevrouw, wat een koude hand heeft u?” Als in een reflex pak ik haar linkerhand in mijn beide handen. Mijn handen zijn lekker warm, want ik heb de hele ochtend al geprikt en dan ben je flink met je handen bezig. Ineens beweegt ze haar rechterhand langzaam naar haar oog. Als ik kijk zie ik dat ze een traantje wegveegt. Over haar andere wang biggelt een traan langzaam naar beneden.
Ik pak de spulletjes uit mijn schoot en loop naar mijn prikbakje om er een paar kleine doekjes uit te halen die we normaal gebruiken om een arm te ontsmetten met alcohol. Ik pak er twee af en neem ze mee terug naar de oude Chinese dame.
Met een langzame beweging breng ik een doekje naar haar wang en veeg de traan weg. In haar rechterooghoek verschijnt ook weer een traantje die ik gelijk maar even wegveeg met hetzelfde doekje. Ik heb geen idee waarom deze mevrouw huilt, maar mijn gevoel zegt dat het helemaal niet verkeerd is om haar tranen weg te nemen met mijn doekje. Ik doe het langzaam en als ze het niet wil kan ze mij makkelijk tegenhouden. Ook al zegt ze niets, beweegt ze amper en is haar blik leeg, we zijn wel gewoon twee mensen in dezelfde wereld en deze dame heeft bijna 90 jaar ervaring met leven achter de rug. Ik zou graag een paar mooie verhalen van haar horen, maar dat zit er vandaag helaas niet in.
Het is moeilijk een adertje te vinden in de arm van de oude dame, dus uiteindelijk kies ik er maar voor om een wat dunne oppervlakkige ader in de bovenkant van haar onderarm aan te prikken. Met succes, het dunne naaldje laat een klein beetje bloed zien in zijn houdertje. Met perfecte timing komt mijn collega binnen die aanbiedt de buisjes te wisselen. Dat komt heel goed uit, want ik heb al mijn concentratie nodig om het naaldje in de goede positie te houden zodat het bloed niet stopt met stromen. Het loopt erg langzaam, maar met een beetje geduld lukt het prima.
Als mijn collega wegloopt met de gestickerde buisjes zie ik dat de ogen van de vrouw weer een klein beetje vochtig worden. Ik dep ze voorzichtig droog. Er zit een haar op haar neus. Die zal vast kriebelen, die veeg ik ook gelijk even weg. Voor de zekerheid leg ik nog een droog doekje vlakbij haar rechterhand zodat ze eventuele toekomstige tranen kan drogen. Hopelijk was het een traantje door het kleine beetje warmte dat ik haar heb kunnen geven. Dan was het een mooi traantje.