Een jonge man stapt kordaat mijn prikhokje binnen. Hij zegt zijn voornaam en geeft mij een stevige hand. Normaal gesproken geven we geen handen op de bloedafnamepoli, maar als het voor de patiënt mogelijk een psychische barrière doorbreekt heb ik een keertje extra mijn handen wassen er wel voor over. De blik van deze jongen is zo vriendelijk dat ik de automatische reactie om zijn hand te beantwoorden waarschijnlijk niet eens had kunnen tegenhouden.
Zijn licht zenuwachtige houding verraad zijn gevoel al voordat hij zegt: “Het is natuurlijk psychisch, maar ik heb het niet zo op naalden.” Naar waarheid kan ik hem zeggen dat ik er net zo over denk en dat het helemaal niet vreemd is dat hij niet staat te springen om zijn bloed af te laten nemen.
Zijn onderarmen zijn flink gespierd en zijn aderen liggen er als dikke blauwe kabels bovenop. “Ik denk niet dat het heel moeilijk gaat worden hoor….” zeg ik als ik het lijnenspel op zijn onderarmen aanschouw. Pro forma leg ik mijn stuwband om zijn bovenarm, maar het is nauwelijks nodig.
“Ben je soms drummer of bergbeklimmer” vraag ik hem als ik de spieren zie opzwellen op het moment dat hij een vuist maakt. “Hoezo?” vraagt hij. Met “Drummers en bergbeklimmers hebben altijd van die enorme onderarmen doordat ze hun vingers zo veel gebruiken” verklaar ik mijn vraag. “Nee, ik ben theatermaker” is zijn antwoord. Misschien heb je wel eens van ons gehoord. We maken theater met acrobatiek en muziek. De naam van de groep die hij noemt komt me bekend voor, maar ik kan me niet herinneren dat ik hun show gezien heb.
Met “Zijn het dikke naalden die je gebruikt?” brengt hij mij terug in de realiteit. “We gebruiken over het algemeen twee soorten naalden, deze groene en deze……” Ik zie dat mijn doosje met zwarte naalden leeg is. “Momentje, ik ga even een doosje dunnere naalden voor je halen.”
Met een doos nieuwe zwarte naalden leg ik uit dat deze iets dunner zijn dan de groene. De groene naalden zijn nul komma acht millimeter dik en de zwarte een tiende millimeter dunner. “Ga ik het verschil voelen?” vraagt hij mij en ik moet naar waarheid antwoorden dat ik geen idee heb, maar dat als het psychisch voor hem werkt ik met alle liefde een zwarte naald gebruik in plaats van een groene. “Het gaat ietsje langer duren omdat het bloed wat minder snel door de dunnere naald stroomt.”
Terwijl hij de plaatjes op de muur van het prikhokje bestudeert vul ik de buisjes met gemak. Ondertussen vertelt hij de reden voor de bloedafname. Het is een indrukwekkend verhaal en ik besef mij weer hoe rijk ik mij moet prijzen met mijn gezondheid en hoop van harte dat deze vriendelijke jonge man maar snel mag genezen.
Net als ik klaar ben steekt een collega haar vrolijke gezicht om het hoekje en vraagt hoe het gaat. “We hebben een beroemdheid op de poli” zeg ik haar en zonder twijfel wordt een telefoon opgetrommeld die foto’s kan maken.
Een klein beetje beschaamd vraag ik de jonge man of hij het niet vervelend vindt dat we met hem op de foto willen. Heel overtuigend laat hij merken dat het geen enkel probleem voor hem is en komt naast me staan om te poseren. Ach, hij zal na een optreden ook wel met Jan en alleman op de foto moeten, “Dan kunnen deze twee wannabe vampiertjes er ook nog wel bij” zal hij waarschijnlijk denken.
We praten nog een beetje na met z’n drieën en de sfeer is zo leuk dat het me niet zou hebben verbaasd als er een vierde collega met een paar biertjes bij zou komen staan. Helaas zit dat er niet in vandaag en onze acrobaat verlaat met een brede glimlach de poli.
Mijn collega en ik spreken af dat we ’s avonds gelijk op Internet gaan kijken waar zijn theatergroep speelt. Dat zou misschien nog best wel een leuk poli-uitje kunnen worden! We houden het in gedachten en als we een prikbord (pun intended) gaan maken met alle beroemdheden die we hebben ‘geholpen’ op de poli dan gaan deze foto’s zeker niet ontbreken. Hopelijk wordt hij snel weer beter en kunnen we weer volop van zijn theatertalent genieten!